स्वप्नसूत्र

संजीवन गुप्तहेर ०५ कचचे मन सुकर्ण कडे असले तरी त्याचे डोळे अजूनही त्याच दृष्याकडे पाहत होती. कचला तेथून आपली नजर हटवणे अशक्यप्राय वाटत होते. ते सौंदर्य आपल्या नजरेतून त्याला सुटू द्यायचे नव्हते. कच आणि सुकर्णची धडपड त्या युवतीच्या कानावर गेली आणि कच सोबत तिची नजरानजर झाली. त्या निळ्या डोळ्यांच्या अथांग सागरात कचचे काळेभोर डोळे अलगद बुडून गेले. दोघांचीही नजर एकमेकांसोबत बांधली गेली इतकी घट्ट.. की दोघांनाही ती काही केल्या सोडवत नव्हती‌.. तेवढ्यात सुकर्ण कचचा दंड पकडून त्याला ओढत आश्रमाकडे नेऊ लागला. एक तिरस्कृत कटाक्ष सुकर्णकडे टाकून कच पुन्हा मागे वळून पाहू लागला.. ती देखील याला वाकून पाहण्याचा प्रयत्न करत होती.                  आता दोघेही एकमेकांच्या नजरेआड गेले होते. सुकर्णची बडबड अजूनही सुरुच होती, पण कचचे त्याकडे थोडेही लक्ष नव्हते. "अरे कच लवकर चल.. आश्रमात.." त्याला मधेच थांबवत "ते सोड.. सुकर्ण ती कन्या कोण होती ?" असे कच विचारु लागला. "आचार्यांची कन्या.. देवयानी..!"    ...

संजीवन गुप्तहेर ०४ एका छोट्याशा टेकडीच्या माथ्यावर पोहचल्यावर समोर विस्तीर्ण प्रदेशात पसरलेला आश्रम कचच्या नजरेस पडला. त्या आश्रमाची व्याप्ती पाहून कच अवाक् झाला होता. बाहेरच्या बाजूस युद्ध प्रशिक्षण वर्ग तर आतील बाजूस शास्त्राभ्यास सुरु होता. मद्यपी, मांसाहारी, असंस्कृत आणि वीभत्स असे कच ने मनोमन ठरवलेल्या आश्रमाचे रुप इथे दूरवर कुठेही दिसत नव्हते. 'एका असंस्कृत जमातीला इतके सुसंस्कृत बणवने, त्यांच्यात एकी निर्माण करणे हिच शुक्राचार्यांची सर्वात मोठी उपलब्धी असावी' असा विचार करत तो टेकडी उतरु लागला. कच आश्रमाच्या व्दाराजवळ आला तोच त्याची नजर आश्रमाच्या मधोमध असलेल्या भल्यामोठ्या वृक्षराजाखाली आपल्या शिष्यांमध्ये ध्यानस्थ बसलेल्या एका तेजस्वी पुरुषाकडे गेली. "हेच शुक्राचार्य असणार !" अशी त्याची खात्री पटली आणि तो थेट त्यांच्या दिशेने चाल करु लागला.                 आश्रमातील सर्व शिष्य, विविध राक्षस आणि मानव वंशातील राजपुत्र कच कडे विस्मयकारक नजरेने पाहत होते. पहिल्यांदाच त्यांनी एक ऋषीपुत्र या आश्रमात...